FINAL FOUR 2013 : ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

   Την Παρασκευή 10 Μαΐου φτάνουμε στην τελική ευθεία για την κατάκτηση του ιερού δισκοπότηρου της Ευρώπης με τις 4 ομάδες που το διεκδικούν να δηλώνουν πανέτοιμες να δώσουν τις μάχες τους μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο στο επιβλητικό γήπεδο THE O2 ARENA.

   Η επιτυχημένη συνταγή της Euroleague ολοκληρώνεται την Κυριακή 12 Μαΐου μετά από μία σειρά αγώνων όπου άρχισε τον περασμένο Οκτώβριο μέχρι και τα playoff του Απριλίου με τις ομάδες που είχαν το πλεονέκτημα έδρας να κερδίζουν το πολυπόθητο εισιτήριο για το Final Four του Λονδίνου. Στην ημιτελική φάση προκύπτει ο Ισπανικός εμφύλιος μεταξύ της Μπαρτσελόνας και της Ρεάλ Μαδρίτης και ο περσινός επικός τελικός της Κωνσταντινούπολης μεταξύ του Πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό και της ΤΣΣΚΑ.

   Σήμερα θα αναλύσουμε το πρώτο ζευγάρι του ημιτελικού όπου θα γίνει την Παρασκευή στις 19:00.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

   Ο Πρωταθλητής Ευρώπης πηγαίνει στο Final Four του Λονδίνου με σκοπό να κάνει το repeat και να επαναλάβει τον περσινό θρίαμβο της Κωνσταντινούπολης απέναντι στην ρώσικη αρκούδα και περσινή φιναλίστ όπου διψάει για εκδίκηση για τον τρόπο που έχασε τον τίτλο στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Ο Ολυμπιακός το περασμένο καλοκαίρι και μετά το τέλος εποχής του Ντούσαν Ίβκοβιτς στον πάγκο ήρθε η έλευση του Γιώργου Μπαρτζώκα αλλά διατηρώντας όλο σχεδόν τον κορμό με ελάχιστες προσθαφαιρέσεις στο roster όπως η σημαντική προσθήκη του Περπέρογλου. Οι ερυθρόλευκοι προερχόμενοι από μία σειρά 5 αγώνων στα playoff επί της Εφές Πίλσεν στηρίζονται στα αλλεπάλληλα pick n’ roll που προσπαθούν να δημιουργήσουν οι guard, στην γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας και στο περιφερειακό σουτ χωρίς να εκμεταλλεύονται το low post, εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων (Περπέρογλου, Πρίντεζης). Αμυντικά μετά την σοβαρή απώλεια του καλύτερού της αμυντικού (Μάντζαρης) παρουσίασε αρκετά σκαμπανεβάσματα όπου είχε επιπτώσεις και στην συνολκή εικόνα των πρωταθλητών καθ’ όλη την διάρκεια της Euroleague καθώς είναι το πιο ισχυρό όπλο των ερυθρολεύκων όπου οι καλές και σκληρές του άμυνες μπορούν να τον οδηγήσουν σε γρήγορα και εύκολα καλάθια στο transition.

TΣΣΚΑ 

   Η ΤΣΣΚΑ μετά τον χαμένο τελικό της Κωνσταντινούπολης έκανε σοβαρές αλλαγές στο roster της. Οι απουσίες του Κιριλένκο και του Σβέντ είναι πέρα για πέρα σημαντικές αλλά με τον ερχομό του Έτορε Μεσίνα στον πάγκο της ομάδας η ρώσικη αρκούδα παίζει πιο ουσιαστικό και στοχευόμενο μπάσκετ εκμεταλλευόμενη την ισχυρή front line που διαθέτει παίζοντας πολύ με τα screen και το low post καθώς είναι η καλύτερη ομάδα στο inside game όπου σε πολλές περιπτώσεις εκμεταλλεύεται το σουτ στην αδύνατη πλευρά (weak side). Αμυντικά η ομάδα βασίζεται και πάλι στο ύψος της προσπαθώντας να περιορίζει το αντίπαλο περιφερειακό σουτ καθώς και να έχει τον απόλυτο έλεγχο των ριμπάουντ και στις 2 ρακέτες του γηπέδου.   

ΤΣΣΚΑ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

   Το απόλυτο παιχνίδι στην κατάλληλη στιγμή. Οι 2 ομάδες αναμετρόνται ακριβώς μετά από ένα χρόνο μετά τον ασύλληπτο τελικό του περσινού Final Four. To λογικό φαβορί του παιχνιδιού είναι η ΤΣΣΚΑ λόγω της γενικής απόδοσης της ομάδας στην διοργάνωση όμως οι πρωταθλητές φημιζόμενοι από την μαχητικότητα, το πάθος και την ενέργεια που βγάζει ως ομάδα, με πρώτο τον Χάινς, μέχρι και το άκουσμα της τελευταίας κόρνας θα προσπαθήσουν να υπερασπιστούν τον τίτλο και να πάρουν το εισιτήριο του τελικού. Για να το πετύχει αυτό πρέπει να περιορίσει κατά πολύ την ισχυρή front line της ΤΣΣΚΑ να έχει τον έλεγχο των ριμπάουντ, να μειώσει κατά πολύ τα λάθη του αγώνα και να επιβάλει τον γρήγορο ρυθμό μέσα στο παιχνίδι. Το κλειδί της αναμέτρησης για τους ερυθρόλευκους σαφέστατα θα είναι η άμυνα σε συνδυασμό με το περιφερειακό του σουτ όπου θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τον καλύτερό της σουτέρ των Παπανικολάου καθώς και τις ορέξεις που θα έχει ο αρχηγός της Βασίλης Σπανούλης όπου θέλει να τον οδηγήσει σε μία ακόμη κατάκτηση Ευρωπαϊκού τίτλου με σκοπό να γίνει ο Ολυμπιακός η νέα υπερδύναμη του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. Για την ΤΣΣΚΑ το κλειδί του παιχνιδιού θα είναι ο έλεγχος των ριμπάουντ σε συνδυασμό σε τη μέρα θα βρεθεί όλη η front line της ομάδας καθώς και η απόδοση του Τεόντοσιτς και του Κριάπα παίκτες βαρόμετρα για την ρώσικη αρκούδα ενώ αμυντικά κατά πόσο θα περιορίσει τον αρχηγό των ερυθρολεύκων που με τις διεισδύσεις του δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στις αντίπαλες άμυνες.

  Το ερώτημα πλέον που γενάτε σε ένα τέτοιο ημιτελικό και με βάση όλα τα στοιχεία και τις παραμέτρους των 2 ομάδων είναι ποιος θα επικρατήσει. Η εκδίκηση της ρώσικης αρκούδας ή το πάθος των πρωταθλητών; ΕΙΔΩΜΕΝ..

Ο Μπασκετόφιλος!!!

   

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΕΛΠΙΖΕΙ, ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΤΥΧΕΙ!!

(Άρθρο της διαδικτυακής ιστοσελίδας «The Economist»)

Μιας και είναι Άγιες Ημέρες, ας ρίξουμε μια ματιά σε ένα κάπως αισιόδοξο άρθρο για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα, το οποίο μάλιστα αναπαράχθηκε από όλα τα ελληνικά ΜΜΕ. Σύμφωνοι, ακόμα είμαστε σε πολύ άσχημο σημείο, η πραγματική οικονομία φυτοζωεί και όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι χάνουν τη δουλειά τους ή αναγκάζονται να εργαστούν με χειρότερους όρους. Σύμφωνα  με το, στα θετικά είναι η μείωση των ελλειμμάτων και η ισοσκέλιση σε πρώτη φάση του εμπορικού ισοζυγίου, ο τουρισμός και οι βελτιώσεις στο δημόσιο. Αντίθετα, στα αρνητικά  η μεγάλη ανεργία, το νομικό πλαίσιο για τις ξένες επενδύσεις και η γραφειοκρατία.

Οι διαμαρτυρόμενοι επέστρεψαν στο Σύνταγμα την πρωτομαγιά του 2013 βάζοντας επιπλέον βάρη στην τρικομματική κυβέρνηση που πασχίζει να απομακρύνει όσο γίνεται τον κίνδυνο για μια ελληνική χρεοκοπία. Αυτός ο κίνδυνος παραμένει υπαρκτός όσο η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση. Αλλά μήπως τελικά υπάρχουν τα σημάδια ανάκαμψης που τόσο πολύ όλοι οι Έλληνες αναζητούν?

Στο κέντρο της Αθήνας βλέπουμε τα πρώτα ενθαρρυντικά σημάδια. Οι συμμετέχοντες στην πορεία είναι λιγότεροι. Αντίθετα, η εμπορική οδός Ερμού παρά το γεγονός ότι έχει κάποια μαγαζιά ξενοίκιαστα παρουσιάζει ικανοποιητική κίνησης. Αρκετά νέα μαγαζιά έχουν ανοίξει στο Κολωνάκι αφού τα ενοίκια μειώθηκαν αρκετά. Σε όλη την επικράτεια η αισιοδοξία έχει αυξηθεί λίγο σε σχέση με το ναδίρ στο οποίο βρισκόταν τον περασμένο Ιούλιο όταν η ελληνική χρεοκοπία ήταν πιθανή. Παρότι η βελτίωση παρουσιάζεται μεταξύ των επιχειρηματιών και όχι μεταξύ των πελατών, σύμφωνα με τον σχετικό δείκτη της ευρωπαϊκής επιτροπής, η αίσθηση των πολιτών για την οικονομία βρίσκεται στα επίπεδα του 2009, πριν ξεκινήσει η κρίση.

Οι τουριστικές κρατήσεις για το φετινό κρίσιμο καλοκαίρι παρουσιάζουν ικανοποιητική αύξηση. Τα έργα στους μεγάλους αυτοκινητόδρομους που είχαν διακοπεί τα τελευταία δύο χρόνια επανεκκίνησαν τον Απρίλιο. Η ρευστότητα αρχίζει και αποκαθίσταται μιας και η κυβέρνηση άρχισε να εξοφλάει τους πιστωτές της αφού τα χρέη προς ιδιώτες, στα τέλη του προηγούμενου έτους, έφταναν το 4% του ΑΕΠ. Οι τραπεζικές καταθέσεις των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, που είχαν μειωθεί κατά 37% μέχρι τον περασμένο Ιούνιο, παρουσιάζουν αύξηση κατά 9% από τότε.

Σύντομα, αναμένεται αντιστροφή του κλίματος. Το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες από το 2007 και η μείωση δεν έχει τελειώσει. Προβλέπεται ότι φέτος θα συρρικνωθεί κατά 4,4 %  κυρίως λόγω των αυστηρών δημοσιονομικών μέτρων. Αλλά τα μέτρα φαίνεται να αποδίδουν. Το πρωτογενές έλλειμμα της κυβέρνησης (προ τόκων) θα εξαφανιστεί στο τέλος της χρονιάς αφού ήδη έχει πέσει στο 1% επί του ΑΕΠ από το 10,5% που ήταν το 2009. Ο Υπουργός Οικονομικών λέει ότι είναι εφικτό να επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 4,5% μέχρι το 2016.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει μια μικρή ανάκαμψη της τάξης του 0,6% για το 2014 παρά τη συνέχιση των αυστηρών μέτρων. Πολλά εξαρτώνται από τις τράπεζες. Η ανακεφαλαιοποίηση, που κρίθηκε αναγκαία εξαιτίας των υψηλών απωλειών από το πρόγραμμα αναδιάρθρωσης του χρέους, ολοκληρώνεται με καθυστέρηση. Η παροχή €50 δις από το ταμείο εγγυοδοσίας θα καλύψει τις απώλειες και θα επιτρέψει στις τράπεζες να αντέξουν την πίεση από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια που φτάνουν το 25%. Αλλά σύμφωνα με τον Γκίκα Χαρδούβελη, οικονομολόγο που εργάζεται στη Eurobank, οι τράπεζες θα ανοίξουν τη χρηματοδότηση μόλις επιστρέψει η ανάπτυξη.

Οι καταναλωτές δεν κινούνται. Το ποσοστό ανεργίας έφτασε το 27,2%, το υψηλότερο στην Ευρώπη. Οι μισθοί παρουσιάζουν μείωση κατά 22% (32% για τους νέους εργαζόμενους) και εγκαινιάστηκε το νέο εργασιακό καθεστώς σύμφωνα με το οποίο ο κάθε εργαζόμενος θα μπορεί να διαπραγματευτεί ατομικά με τον εργοδότη του. Η μείωση του εισοδήματος επιδεινώνεται από την αύξηση της φορολογίας που επιβαρύνει κυρίως αυτούς που είναι συνεπής.

Μπορούν άραγε οι εξαγωγές να βοηθήσουν την κατάσταση? Το χαμηλότερο κόστος εργασίας (13% μειωμένο σε σχέση με το 2012), θα βοηθήσει. Περίπου τα 2/3 των απωλειών σε ανταγωνιστικότητα έχουν ανακτηθεί. Αλλά το αποτέλεσμα των εξαγωγών (που ευθύνονται για το μισό του συνολικού εμπορίου στην Ελλάδα) εμποδίζεται από τη γενικευμένη κρίση στην Ευρώπη. Το μεγαλύτερο μέρος της μείωσης του ισοζυγίου των εμπορικών συναλλαγών (από έλλειμμα 15% το 2008 σε έλλειμμα 3% το 2012) οφείλεται στη μείωση των εισαγωγών.

Αυτό που θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά είναι μια αύξηση των ξένων επενδύσεων. Αλλά η Ελλάδα αποτελεί ακόμα ένα επικίνδυνο μέρος για τους ξένους επενδυτές. Ένα εμπόδιο είναι το ανεπαρκές νομικό σύστημα, που σημαίνει ότι οι επενδυτές μπορεί να αναγκαστούν να συρθούν σε χρονοβόρες δίκες. Η ελληνική γραφειοκρατία είναι ακόμα ένας πονοκέφαλος. Ο Δημήτρης Παπαλεξόπουλος, επικεφαλής του Τιτάνα, λέει ότι είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς πόσο ανεπαρκής και δυσκίνητος είναι ο δημόσιος τομέας.

Κάποια στραβά τείνουν να διορθωθούν πάντως. Οι εξαγωγικές διαδικασίες απλουστεύονται, μειώνοντας τον αριθμό των ημερών κατά τον οποίο τα αγαθά παραμένουν στα τελωνεία. Ο χρόνος που χρειάζεται για να εγγραφεί ένα πλοίο έχει μειωθεί από τους 7 μήνες στις 10 ημέρες. Στις 28 Απριλίου η Βουλή ψήφισε την απομάκρυνση 15.000 δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το τέλος του 2014, οι οποίο θα αντικατασταθούν από νέους καλύτερα καταρτισμένους.

Στοίχημα αποτελεί και το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων στο οποίο παρατηρούνται συνεχής καθυστερήσεις. Ο αρχικός στόχος των €50 δις έχει μειωθεί κατά πολύ. Η πώληση του μεριδίου του ΟΠΑΠ, ολοκληρώθηκε στη 1 Μαΐου. Από τη στιγμή που αυτή η πώληση θεωρήθηκε ως η απαρχή μιας νέας προσπάθειας, ήταν απογοητευτικό το γεγονός ότι εν τέλει υπήρξε μόλις ένας έγκυρος πλειοδότης.

Η ελληνική οικονομία είναι σε κρίσιμο σημείο. Παρά τις έρευνες που δείχνουν αναζωογόνηση, πολλές επιχειρήσεις παραμένουν σε οριακό σημείο. Πολλοί ανησυχούν ότι η ελληνική κοινωνία στην οποία το 60% των νέων παραμένουν άνεργοι έχει φθάσει σε οριακό σημείο όπου δεν αντέχει περαιτέρω.  

The Company you keep (2012- ελληνιστί… «Συνάντηση παλιών…τρομοκρατών» ή «Το δώρο της σιωπής» όπως το ονόμασαν οι φίλοι μας οι Ιταλοί)

Βαθμολογία 4 / 5 (και μάλλον είμαι και συγκρατημένος)

      Τόσοι βετεράνοι του κινηματογράφου (που να παίζουν και το ρόλο του βετεράνου και όχι ενός 60άρη υπερήρωα) δεν έχουν μαζευτεί ξανά νομίζω. Ακούστε…Robert Redford, Julie Christie, Susan Sarandon, Nick Nolte, Chris Cooper, Brendan Gleeson  και ανάμεσά τους ο ανερχόμενος Shia LaBeouf, η εκφραστικότατη Brit Marling και η εξαιρετική μικρή Jackie Evancho. Και ο λόγος που αναφέρω πρώτα το cast της ταινίας είναι γιατί αποτελεί το δυνατό της σημείο.

       Όχι ότι το σενάριο υπολείπεται βέβαια. Οι παραπάνω βετεράνοι στην πλειοψηφία τους (εκτός από τον Cooper) αποτελούν μέλη μιας επαναστατικής οργάνωσης με την ονομασία Weather Underground που αντιτίθονταν στον πόλεμο του Βιετνάμ. Μετά όμως από μια ληστεία που πραγματοποίησαν κάποια από τα μέλη της (μιλάμε για 30 χρόνια πριν) και είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του φρουρού μιας τράπεζας αναγκάστηκαν να αποσυρθούν και να περάσουν μια ζωή κυνηγημένοι με άλλα ονόματα. Όταν ένα από τα μέλη της οργάνωσης αποφασίζει να παραδοθεί στις αρχές ανοίγει ο ασκός του Αιόλου και για τους υπόλοιπους. Ο πρωταγωνιστής Redford, και αφού έχει αποκαλυφθεί η  πραγματική του ταυτότητα από έναν νεαρό δημοσιογράφο, αποφασίζει να αναζητήσει το μοναδικό άτομο που μπορεί να καθαρίσει το όνομά του ώστε να μπορέσει να μεγαλώσει την κόρη του ειρηνικά.

    Πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή που ενισχύεται από την απλή αλλά ικανοποιητική σκηνοθεσία του βετεράνου Redford. Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να συγκρατήσετε τα αρκετά ονόματα που μπλέκουν στην υπόθεση (τα πραγματικά αλλά και τα ψεύτικα των πρωταγωνιστών) αλλά αυτό δε δημιουργεί ουσιαστικό πρόβλημα αφού τα πράγματα ξεκαθαρίζουν σιγά σιγά. Για τους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν τους ρόλους τι να πει κανείς? Η μισή ιστορία του Χόλυγουντ μαζεμένη σε μια ταινία που τους χρησιμοποιεί με αξιοπρέπεια και όχι ως καρικατούρες των νεότερων εαυτών τους (να θυμίσω το παράδειγμα της ταινίας The Expendables?) αλλά και μερικά καλά δείγματα της νεότερης γενιάς ηθοποιών. Ίσως θα μπορούσε να είναι κάπως μικρότερη σε διάρκεια αφού υπάρχουν σκηνές που σέρνονται και διαρκούν περισσότερο απ’ ότι θα έπρεπε αλλά σε καμιά στιγμή δεν αισθάνθηκα να βαριέμαι ή να κουράζομαι. Αξίζει επίσης να γνωρίσει ο θεατής το συγκεκριμένο κίνημα που παρά τα όποια σφάλματα έκαναν τα μέλη του αποτελεί κομμάτι της ιστορίας.

       Περιττό να σας πω ότι την προτείνω ανεπιφύλακτα όχι μόνο στους λάτρεις των πολιτικών θρίλερ αλλά και σε όλους τους σινεφίλ που επιθυμούν να γνωρίσουν μια ιστορική περίοδο φιλτραρισμένη στο σήμερα μέσα από τα μάτια των τότε πρωταγωνιστών. Απλά ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ!

ΓΙΑ ΠΕΡΙΠΑΤΟ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΒΟΛΟΥ!!

Όσοι είναι από τον Βόλο γνωρίζουν πως η Αγριά είναι ίσως ο πιο σύντομος ανοιξιάτικος και καλοκαιρινός προορισμός….Μια κωμόπολη χτισμένη ακριβώς πάνω στην θάλασσα  προσφέρει τοπία απαράμιλλης ομορφιάς αλλά και διασκέδαση με  τα γραφικά ταβερνάκια και καφέ…

Eμείς απλά πήραμε την φωτογραφική μας μηχανή ανά χείρας και σας προσφέρουμε ένα μικρό κοντινό ταξιδάκι και....

 ελπίζουμε να το απολαύσετε! 

Ακόμα μία εξόρμηση της VAGGY!!!!!

Τι «μυστήριο» κρύβουν τα παιδιά που γεννήθηκαν 1980 – 1989;

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ 30ΑΡΗΔΩΝ!!!!

Ήμασταν στην τελευταία δεκαετία που προλάβαμε τα ομαδικά παιχνίδια Κρυφτό, Κυνηγητό, Κλέφτες κι Αστυνόμους κ.α. Ακόμα, βλέπαμε Στρουμφάκια, Thundercats, Κabamaru και Candy Candy και όχι Pokemon, Digimon και Yu Gi Oh…
Παίζαμε με Playmobil και LEGO και όταν θέλαμε ποδόσφαιρο υπήρχε ακόμα κάποια αλάνα να μας δεχθεί…
Βλέπαμε εκπαιδευτική τηλεόραση στην ΕΡΤ1 και ποιος θα ξεχάσει τη φρουτοπία και του κουτιού τα παραμύθια!
Επίσης, κάναμε ακόμη παιδικά πάρτυ στα σπίτια μας και δεν τρέχαμε σε παιδότοπους. Δεν γεννηθήκαμε μέσα στην Τεχνολογία, αλλά την ανακαλύψαμε σε μία καλύτερη ηλικία – χωρίς να είναι η μοναδική επιλογή διεξόδου μας από την καθημερινότητα…
Τις πρώτες πορνοταινίες τις βλέπαμε σαν κλέφτες στο Βίντεο του Μπαμπά.
Ακούγαμε τη φωνή του άλλου όταν παίρναμε τηλέφωνο μέχρι που μας έφαγαν τα SMS…
Παίρναμε κουλούρια και λουκουμάδες με ζάχαρη από το κυλικείο και τρώγαμε Κουκουρούκου και Σοκοφρέτες…
Τρώγαμε ακόμη σπιτικό φαγητό… Πρωτοχρονιά και Ανάσταση καθόμασταν με την οικογένεια μας και δεν τρέχαμε 00.01 στο πρώτο κλαμπ να τσακίσουμε Mojito, Space και Cuervo…
Είδαμε τα πρώτα Χρυσά σε Ολυμπιακούς αγώνες με τη Βούλα Πατουλίδου και τον Πύρρο Δήμα… Είδαμε σε πρώτη εκτέλεση απίθανες σειρές … από το Εκμέκ Παγωτό και τους Απαράδεκτους μέχρι τις Τρεις Χάριτες και τους Μεν και Δεν…
Ξέραμε μόνο την Μπαλαρίνα και τον Μύλο στα Λούνα Παρκ και δεν μας έφευγε η ψυχή στα 3G…
Μας έδιναν ένα πεντοχίλιαρο οι γιαγιάδες και οι παππούδες και νιώθαμε ευτυχισμένοι… Δεν ήμασταν μουρτζούφληδες όπως τώρα που αν πάρουμε 20 ευρώ κοιτάζουμε με μισό μάτι…
Ακόμα και το Game Boy δεν μας έκλεινε σπίτι…. το παίρναμε και τρέχαμε έξω να το μοιραστούμε με τους φίλους μας…
Γράφαμε ακόμη ραβασάκια και δεν κάναμε comment σε twitter και Facebook!
Βγαίναμε με τα ποδήλατα στο δρόμο και δεν κινδυνεύαμε τόσο…
Θυμάστε τους Ευχούλιδες;
Ποιος θα ξεχάσει το Χάρρυ Κλυν σόου και τους Δέκα Μικρούς Μήτσους, το Κόντρα Πλακέ, τον Τροχό της Τύχης, Μέγκα Μπάγκα, ‘Αλλα Κόλπα (Ά ρε Βλάσση)…
Τα σόου της Ρούλας Κορομηλά και το Ciao Ant1….
Τους Ghostbusters- Karate Kid – ET – Home Alone – Γκούνις – Σεξογήινη (Ποιός δεν είχε κολλήσει με την Κίμ Μπάσιτζερ;), Carousel και Disney club στο Mega…
Τα αγαπημένα μας παιχνίδια ήταν Μήλα – Σχοινάκι – Μακριά γαϊδούρα
Προλάβαμε όλη την εξέλιξη του Χτυποκάρδια στο Μπέβερλυ Χιλς και το Baywatch, καθώς και τον Ιππότη της Ασφάλτου…
Τραγουδήσαμε «Το νού σου κύριε οδηγέ» και χορέψαμε λαμπάντα…
Πηγαίναμε στα «Ηλεκτρονικά» και παίζαμε Super Mario, Sonic, Mortal Compact, Streetfighter, Bubble Bubble, Tetris, Arkanoid, Top Gun και στα πλοία τρέχαμε να βρούμε που τα έχουν κρυμμένα…
Οι γονείς μας δεν ανησυχούσαν αν θα γυρίσουμε σώοι όπως τώρα… Ματώναμε τα γόνατα μας και συνεχίζαμε το παιχνίδι…
Θυμάστε τα καραμελάκια που όταν τα έβαζες στο στόμα ανατινάσσονταν; Και τη μόδα με τις τσίχλες Shock, το σπανάκι του Ποπάυ και τα τσιγάρα του Αστερίξ;
Παίζαμε Μπουκάλα και Θάρρος ή Αλήθεια, πατούσαμε τα κουτάκια από τα αναψυκτικά και περπατούσαμε σαν να ήταν τακούνια!
Κάναμε απίστευτες πλάκες με τις μπουγελόφατσες και τα μπουγέλα γενικά στα σχολεία…
Ντυνόμασταν Νίτζα, Καουμπόυ και Ρομπέν των Δασών τις Απόκριες και όχι Πίκατσου και Μπομπ Σφουγγαράκης…
Ψάχναμε για αυτοκόλλητα και τάπες στα γαριδάκια…
Είχαμε τα κλασσικά walkman με τα ακουστικά με το σφουγγαράκι στο πλάι και με το ζόρι χωρούσαμε στη τσέπη μας δύο κασέτες…
Κάναμε κοπάνες για να παίξουμε ποδόσφαιρο και όχι για να πάμε στα WEB και στα InSpot…
Βλέπαμε το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, Αυθαίρετους, Ρετιρέ και Μικρομεσαίους…
Συνωστιζόμασταν στα Βίντεο Κλαμπ, για να πάρουμε κασέτες με τον Μουστάκα, τον Τσάκωνα, τον Ταμτάκο και τους νέους τότε Μιχαλόπουλο, Γαρδέλη, Ψάλτη και Στίβ Ντούζο…
Παίζαμε ακόμα με μπίλιες…Παίζαμε με τα ΥΠΕΡΑΤΟΥ καρτελάκια… αυτοκίνητα-πλοία-αεροπλάνα
Παίρναμε τα φακελάκια με τις φάρσες, μελανό μάτι, σκουλήκια στο νερό, τρύπιο δάχτυλο και άλλα πολλά… Είχαμε τις χλαπάτσες…
To πρώτο μας ηλεκτρονικό το Atari και ακολούθησαν NES, Super Nintendo, Mega Drive…
Βλέπαμε Παντρεμένους με παιδιά και τσαντιζόμασταν που η μαμά μας ήθελε να βλέπει Ατίθασα Νιάτα και Τόλμη και Γοητεία…
Πηγαίναμε στα μηχανήματα που έβγαζαν τα μπαλάκια με τα δωράκια και είχαμε αγωνία τι θα πετύχουμε…
Λέγαμε 6 αριθμούς για το νεόφερτο τότε Λόττο στους γονείς, αλλά ποτέ δεν μας κάθισαν…Παίρναμε Ξυστό και αν μας έπεφτε ένα κατοστάρικο, παίρναμε άλλο ένα και το χάναμε και αυτό…
Είδαμε να ξεφυτρώνουν καρτοτηλέφωνα σε όλη την Ελλάδα και κάναμε συλλογή από τηλεκάρτες…
Βάζαμε τα σπορτεξάκια με τα φώτα και είχαμε κολλήσει με τις τσάντες PAXOS…και ξερός…
Βλέπαμε Μάπετ Σόου…
Παίρναμε το μπλοκ με τις χειροτεχνίες και με το ασημόχαρτο και το χρυσόχαρτο φτιάχναμε στολίδια τα Χριστούγεννα…
Βλέπαμε Παιχνίδια χωρίς Σύνορα…
Είδαμε Michael Jordan και μαζεύαμε κάρτες ΝΒΑ…
Το πρώτο μας φιλί δινόταν με ακούμπισμα των χειλιών και όχι κατευθείαν η γλώσσα στον ουρανίσκο…
Μαζεύαμε καπάκια από αναψυκτικά στα ταβερνάκια που πηγαίναμε με τους γονείς.
Πιάναμε τα καλαμάκια και βάζοντάς τα κάτω από τη μασχάλη, κάναμε τεχνητά Αέρια…
Ακούγαμε Στέφανο Κορκολή, Οmega Vibes, Αλέξια και Κωνσταντίνα…
Βρέχαμε χαρτοπετσέτες και τις πετούσαμε σε ακαθόριστες πορείες και όποιον έβρισκε…
Τρώγαμε τυράκια BABYBEL και LA VAS QUI RIT(που το λέγαμε πάντα λαβάς τυρί)…
Διαβάζαμε Αλμανάκο, Κατερίνα, Μανίνα και Σαΐνια…
Βάζαμε κολόνια Μυρτώ…
Λουζόμασταν με Johnson’s όχι πια δάκρυα και βάζαμε τραυμαπλάστ με φιγούρες και ας μην είχαμε πληγή…
Τρώγαμε Καραμπόλα, αλλά ανοίγαμε το δωράκι πριν φάμε το παγωτό…
Παίζαμε τα επιτραπέζια της ΜΒ, όπως ΗΟΤEL, Μάντεψε ποιος, Το στοιχειωμένο σπίτι…
Είδαμε τον Casper και τον Σκαθαροζούμη…
Περάσαμε την επιδρομή από ψείρες και κόνιδες, και όμως είμαστε εδώ….Το φάρμακο που είχαν οι μαμάδες βρωμούσεεε…
Eίδαμε το Αγάπη μου συρρίκνωσα τα παιδιά και λατρέψαμε τα Cheerios από την σκηνή με τον μπαμπά στο πιάτο…
Τρώγαμε μπισκότα Rondo…και ανοίγαμε πρώτα να φάμε τη σοκολάτα ή τη βανίλια και μετά το μπισκότο…
Bλέπαμε τα Ρακούνς και τον Ντένις τον Τρομερό… Παράλληλα με το Για πα Ντα μπα Ντου του Φρεντ από τους Flinstones που τα άκουγε μονίμως από τη Βίλμα…
Βλέπαμε τη σειρά με το ανθρώπινο σώμα και το πως λειτουργεί ο οργανισμός…
Tραγουδούσαμε το Μ’ αρεσει να μη λέω πολλά και το Λιωμένο Παγωτό (που κολλούσε πάντα στο χέρι)…
Το σεξ ήταν ταμπού και κουβέντα στα κρυφά…
Κάθε βράδυ λέγαμε «Καληνύχτα» ένας, ένας και αν δεν τελειώναμε, δεν κοιμόμασταν… Κοιμόμασταν σε φίλους Σαββάτο βράδυ και το κανονίζαμε από την Κυριακή…
Όταν μας επισκεπτόταν κάποιος, δεν τον κοιτούσαμε στα χέρια…
Αγοράζαμε καινούρια τετράδια και κάθε χρόνο ορκιζόμασταν ότι θα τα κρατήσουμε καθαρά. 2 βδομάδες μετά είχαν γεμίσει στιχάκια και μηνύματα με τον διπλανό…
Όταν βλέπαμε προφυλακτικά κοκκινίζαμε… Θεωρούσαμε πορνό τη «Γαλάζια Λίμνη»…
Ερωτευόμασταν και το μάθαινε όλο το τμήμα… Αργήσαμε να μάθουμε το πώς γίνονται τα παιδιά…ενώ τώρααα…
Βλέπαμε το λικέρ στο σύνθετο του σαλονιού και δοκιμάζαμε…
Τις Κυριακές, σηκωνόμασταν απο νωρίς για να προλάβουμε τα «παιδικά»….
Ζωγραφίζαμε ακόμη σε χαρτί και όχι με προγράμματα στα VISTA…
Φτιάχναμε ακόμη παζλ και οι γονείς μας τα έκαναν κορνίζες…
Την πίτσα που την τρώγαμε σπάνια και κάναμε γιορτή κάθε φορά που μαθαίναμε ότι οι γονείς θα μας πάνε σε πιτσαρία…

EVANESCENCE

    Στο δεύτερο αφιέρωμα του blog μας, παρουσιάζουμε ένα άλλο ιδιαίτερα δημοφιλές και πετυχημένο συγκρότημα της συμφωνικής ροκ, τους Evanescence (αν και πολλοί τους κατατάσσουν σε άλλα είδη ροκ, όπως η χριστιανική ή η gothic ροκ).

   

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1995 από την τραγουδίστρια Amy Lee και τον κιθαρίστα (πρώην πλέον) Ben Moody στο Little Rock του Αρκάνσας. Γρήγορα απέκτησαν τοπική φήμη αφού τα τραγούδια τους αγαπήθηκαν από τον τοπικό πληθυσμό. Το πρώτο τους άλμπουμ «Fallen» κυκλοφόρησε μόλις το 2003 ακολουθώντας πάντως δύο EP (Evanescence EP ΚΑΙ Whisper / Sound Asleep EP) και ένα demo cd, το Origin (2000) από το οποίο προέρχονται κάποια τραγούδια του «Fallen». Το Fallen ακόμα και σήμερα αποτελεί το πιο επιτυχημένο άλμπουμ του συγκροτήματος με πωλήσεις πάνω από 17 εκ. παγκοσμίως. Ακολούθησε ένα χρόνο αργότερα το DVD/CD «Anywhere but Home» που είναι μια Live ηχογράφηση από το Παρίσι με αρκετό υλικό από τα παρασκήνια και μερικά bonus κομμάτια. Μάλιστα, κάτι που ανακάλυψα αυτές τις ημέρες γράφοντας το αφιέρωμα, στο DVD υπάρχει μια κρυμμένη ηχογράφηση του Bring me to Life. Για να εμφανιστεί πρέπει να τοποθετήσετε τον κέρσορα στο βασικό μενού του DVD στην επιλογή Behind the Scenes και να τον μετακινήσετε δύο φορές προς τα αριστερά. Θα εμφανιστεί το σήμα του συγκροτήματος και από εκεί θα μεταφερθείτε σε μια Live ηχογράφηση του κομματιού στο Las Vegas.

Ακολούθησε μια ταραγμένη τριετία όπου η σύνθεση του συγκροτήματος άλλαξε άρδην με βασικότερη αποχώρηση αυτή του Moody που αντικαταστάθηκε από τον Terry Balsamo των Cold. Το επόμενο άλμπουμ, το πρώτο με τη νέα σύνθεση κυκλοφόρησε το 2006 και ήταν το Open Door και εκτοξεύτηκε στην κορυφή των charts σε αρκετές χώρες μέσα στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας (μεταξύ των χωρών και η Ελλάδα). Το άλμπουμ παρότι έλαβε γενικά θετική κριτική δεν πλησίασε τις πωλήσεις του Fallen αφού πούλησε περίπου 5 εκ. αντίτυπα παγκοσμίως. Το τελευταίο μέχρι στιγμής άλμπουμ τους είναι το «Evanescence» που κυκλοφόρησε το 2011 ενώ μέχρι τον Αύγουστο του 2012 είχε πουλήσει λιγότερα από 1 εκ. αντίτυπα παγκοσμίως. Σύμφωνα με την Lee, το τελευταίο τους άλμπουμ έχει επιρροές από την Bjork, τους Depeche Mode, τους Massive Attack και τους Portishead.

     Τέλος, όπως τείνει να καθιερωθεί ακολουθεί ένα (προσωπικό) TOP 7 με τα καλύτερα τραγούδια των Evanescence μέσα από τα 3 άλμπουμ του συγκροτήματος. 

7. Goin  Under (Fallen)

Από τα δυνατότερα κομμάτια τους με εντυπωσιακό video clip...

6. Lost in Paradise (Evanescence)

Γιατί ο παράδεισος μπορεί να μην είναι πάντα όπως φαίνεται...ειδικά αν είσαι μόνος.

5. My heart is broken (Evanescence)

Από τα καλύτερα κομμάτια του τελευταίου δίσκου τους για πονεμένες καρδιές...

 4. Lithium (The Open Door)

Μία μαγική μπαλάντα που αναδεικνύει τη φωνάρα της Amy Lee...

3. Call me when you are sober (The Open Door) 

Πολύ δυνατό κομμάτι με εξαιρετικό video clip

2. My immortal (Fallen)

Μία εξαιρετική μπαλάντα που προκαλεί συγκίνηση...

1. Bring me to Life (Fallen)

Προσωπικό αγαπημένο, ένα από τα πιο επιτυχημένα τους κομμάτια και σίγουρα αυτό που τους έκανε παγκοσμίως γνωστούς..

Dead Man Down (2013 – ελληνιστί «Η Γεύση της Εκδίκησης»)

Βαθμολογία 3,5 / 5 (ίσως και 4 μόνο και μόνο για την πρωταγωνίστρια!)

      

      Το καλύτερο που μπορεί να σου τύχει στον κινηματογράφο, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι να ξεκινάς με τέσσερις επιλογές, να έχεις απορρίψει τις τρεις  για διάφορους λόγους («ααα, δεν μπορώ τους εξωγήινους», «γαμώτο, αύριο ξεκινάει η προβολή», «πολύ αργά παίζει, κάτι σε πιο νωρίς έχουμε?» κτλ) και να επιλέγεις αναγκαστικά την τέταρτη και τελευταία (αλλιώς μπορείς να δεις την Τίνκερμπελ!!) και ως εκ θαύματος, η τέταρτη να αποδεικνύεται μια πολύ επιτυχημένη επιλογή!

       Κάπως έτσι λοιπόν, αποφασίσαμε να παρακολουθήσουμε την πρώτη αμερικάνικη (χολιγουντιανή για την ακρίβεια) προσπάθεια του Niels Arden Oplev (δημιουργού του εξαιρετικού «Το κορίτσι με τα τατουάζ») με πρωταγωνιστές τον Collin Farrel και την Noomi Rapace (στο «Κορίτσι με τα τατουάζ» έπαιζε το κορίτσι με τα τατουάζ). Οι δύο πρωταγωνιστές γνωρίζονται και ενώνουν τις τύχες τους και τις πορείες τους εξαιτίας της δίψας για εκδίκησης που έχουν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Από τη μια, μια συμμορία (μπλέκονται Λατίνοι, Ούγγροι, Αλβανοί  και καμιά 10αριά ακόμα φυλές του Ισραήλ) και από την άλλη, ένα απόβρασμα της κοινωνίας με πρόβλημα αλκοολισμού. Πώς συνδέονται αυτά? Δε συνδέονται αλλά ο ένας βοηθάει τον άλλο ώστε να επιτύχουν το σκοπό τους. Φυσικά, δε λείπει το love story και η κλιμακούμενη ένταση (ερωτική και συναισθηματική) μεταξύ των πρωταγωνιστών.

     

   Η ταινία προσπαθεί να ξεφύγει από την πεπατημένη του Χόλιγουντ και μέχρι ένα σημείο τα καταφέρνει εξαιρετικά (ειδικά μέχρι τη μέση). Κάπου στην πορεία βέβαια ο σκηνοθέτης παρασύρεται και πατάει σε κλισέ αλλά εν τέλει αφήνει μια ευχάριστη αίσθηση. Το δυνατό σημείο της ταινίας είναι αναμφισβήτητα οι δύο πρωταγωνιστές και κυρίως η Rapace, η οποία καλείται να παίξει μια πρώην ωραία, νυν σημαδεμένη γυναίκα στα πρόθυρα της κατάθλιψης, της κατάρρευσης και της τρέλας που όμως βρίσκει λύτρωση από τον Farrel σε πολλούς τομείς. Εξαιρετική ερμηνεία, εκφραστικές μούτες, άριστη απόδοση του ρόλου που φαίνεται ότι της πάει γάντι (σκοτεινοί ρόλοι με παρελθόν!!). Από κοντά και ο Farrel (έκπληξη για μένα) που ανταποκρίνεται τόσο στο μάτσο κομμάτι της ταινίας (αναμενόμενο) όσο και στο αισθηματικό. Οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές συμπληρώνουν ικανοποιητικά το παζλ (πολύ καλή η γοητευτικότατη Isabelle Huppert που υποδύεται την σχεδόν κουφή και ελαφρώς στον κόσμο της, μητέρα της πρωταγωνίστριας που με την ηρεμία της δημιουργεί αντίθεση με την όλη ένταση της ταινίας). Σκηνοθετικά, όπως ανέφερα ήδη ξεκινάει με πιο ευρωπαϊκό και noir στυλ για να καταλήξει σε πιο κλασικά μονοπάτια. Στα αρνητικά, το αρκετά μπλεγμένο σενάριο (μάλλον υπερέβαλε κάπως ο σχετικά άπειρος και κατά πως φαίνεται ενθουσιώδης Wyman) αλλά δεν είναι δύσκολο τελικά να το παρακολουθήσεις. Τέλος, δε λείπουν και οι σκηνές υπερβολής (δεν είναι και James Bond βέβαια)!

      Θα την πρότεινα ανεπιφύλακτα είτε για κινηματογράφο είτε για ιδιωτική προβολή (δεν έχει άλλωστε και τίποτα εντυπωσιακά φοβερές σκηνές ώστε να πρέπει να τη δεις ντε και καλά στη μεγάλη οθόνη). Δεν πρόκειται να βαρεθείτε σε κανένα σημείο  αφού το σασπένς και η αγωνία είναι εμφανή. Μια καλή και ασφαλής επιλογή!!!